به نام خداوند بخشنده و مهربان
ما اینجا گرد آمدهایم تا به شخصیتی بزرگ و جهانی ادای احترام کنیم.
شخصیتی که در ماه ژانویه سال ۶۸۱ میلادی (حدود ۱۴۰۰ سال پیش) به شهادت رسید! اما نام و یاد او هنوز زنده است، مانند نام و یاد عیسی مسیح.
امروز گرد آمدهایم تا برای امام حسین، نوهٔ پیامبر بزرگوار اسلام محمد (ص) و فرزند امام علی و فاطمهٔ معصومه گریه کنیم.
ممکن است بپرسید: چرا این کار را انجام میدهیم؟
پاسخ میدهیم: زیرا او همراه فرزندان، برادران و دهها نفر از بهترین یارانش در یک روز گرم در بیابانی به نام کربلا محاصره شد و از دسترسی به آب محروم گردید. آنان کشته شدند، سر بریده شد، خیمههایشان غارت و به آتش کشیده شد. زنان و دخترانشان اسیر شدند و از شهری به شهری دیگر برده شدند در حالی که سرهای کشتهها بر نیزهها نصب شده بود!
اگر باز هم بپرسید، گناهشان چه بود؟
پاسخ میدهیم: «گناهشان این بود که خواهان آزادی بودند».
آنها حاضر نبودند به پادشاه خودخواندهای به نام یزید و پدرش معاویه که افرادی ستمگر، بردهدار و فاسد بودند و دین اسلام را از مسیر اصلیاش منحرف کرده بودند، تسلیم شوند و بیعت کنند.
مردم شهر کوفه در عراق نامههایی به امام حسین نوشتند و او را دعوت کردند تا به آن شهر برود و خود را از دست یزید خونریز نجات دهد و راهنمای آنان شود. اما در مسیر از مدینه در عربستان به کوفه در عراق، سپاه یزید او، خانواده و یارانش که هیچ تجهیزاتی نداشتند، محاصره کرد و خواست او را مجبور به بیعت کند. اما امام حسین تسلیم چنین ظلمی نشد. او ابتدا آنها را نصیحت کرد، آیات قرآن و کلمات پیامبر را بر آنها تلاوت نمود و جایگاه خود نزد خدا و پیامبرش را یادآوری کرد و آنان را از عذاب خدا ترساند. حتی پیشنهاد داد آزاد گذاشته شود تا به مکانی دور برود و هیچ کاری با آنان نداشته باشد. اما یزید و حکامش تنها میخواستند حسین ظلم، ستم، بیعدالتی و فسادشان را تأیید کند.
اما سخنان امام حسین و خواهرش زینب چنین بود:
• اگر جامعهٔ مسلمان به حاکمی مانند یزید تسلیم شود، باید با اسلام خداحافظی کرد [یعنی پایان اسلام فرا خواهد رسید].
• من بهسبب خودخواهی و مستی، تکبر و غرور، فساد و ستمگری قیام نکردهام؛ بلکه تنها برای اصلاح امور امت جدم و نپذیرفتن اطاعت از یک ستمگر قیام کردهام.
• ای یزید! هر نیرنگی داری به کار بگیر و هر تلاشی میتوانی انجام بده و نهایت توانت را برای سرکوب ما به کار ببند؛ اما بدان ـ به خدا سوگند ـ نه میتوانی یاد ما را از میان ببری و نه پیام ما را محو کنی (با وجود تلاش و خواستهات، دین، یاد و راه ما جاودانه خواهد ماند).
• در هر نسل، انسانهای صالح و درستکار از میان ما خاندان پیامبر [اهلبیت] خواهند بود که انحرافات، تحریفها و نیرنگهایی را که غالیان نادان (دوستان ناآگاه) و بدعتگذاران دشمن (دشمنان زیرک) در دین و مسیر ما وارد میکنند، از میان میبرند.
• آیا نمیبینید که به حق عمل نمیشود و از باطل جلوگیری نمیگردد؟ پس شایسته است که مؤمن حقیقی در چنین زمان و شرایطی آرزوی مرگ و دیدار با خدا را داشته باشد!
• زندگی در کنار ستمگران را چیزی جز زندگیای دردناک و آشفته نمیدانم و مرگ (در این زمان) را چیزی جز سعادت نمیدانم.
• بدانید که کسی که مادرش زناکار بوده و او را از راه زنا به دنیا آورده و پدرش ناشناخته و به فرد دیگری نسبت داده شده، مرا میان دو راه قرار داده است: یا شمشیر بر من بکشند و مرا بکشند، یا ذلت، خواری و تسلیم را بپذیرم؛ در حالی که ذلت و خواری از ما بسیار دور است و خدا، پیامبر و پاکان آن را برای ما نمیپسندند.
سپاه یزید به حسین و یارانش حمله کرد. حسین و یارانش حدود هفتاد نفر بودند، در حالی که سپاه یزید از دهها هزار سرباز تشکیل شده بود. اما حسین و یارانش شجاعانه جنگیدند تا همه به شهادت رسیدند. سربازان سپاه یزید حتی کودکی شش ماهه از حسین را در آغوش پدرش به قتل رساندند.
پیامبر گرامی محمد(ص) دربارهٔ نوهاش حسین(ع) فرمود:
• حسین از من است و من از حسینم.
• خدا کسی را که حسین را دوست دارد، دوست بدارد.
• حسین سرور جوانان بهشت است.
• حسین چراغ هدایت و کشتی نجات است.
• هر کس خداوند خیرش را بخواهد، محبت حسین را در دل او قرار میدهد.
• در روز قیامت، هر چشمی خواهد گریست، جز چشمی که در بلا و مصیبت حسین گریسته باشد، آن چشم در روز رستاخیز خواهد خندید و بشارت نعمتهای بهشت را دریافت خواهد کرد.
• برای شهادت حسین، گرمایی در دل مؤمنان وجود دارد که هرگز سرد نخواهد شد.
• کسی که در برابر حسین لجاجت کند، خداوند ورودش به بهشت را منع کند.
• بدون شک، حسین یکی از درهای بهشت است.
… و وقتی حضرت عیسی مسیح برای حسین گریه میکند:
عیسی (ع) هنگام عبور از کربلا نشست و شروع به گریه کرد و شاگردانش نیز گریستند؛ اما دلیل گریهٔ عیسی را نمیدانستند. بنابراین از او پرسیدند: «ای روح و کلام خدا، دلیل گریهٔ تو چیست؟»
عیسی پاسخ داد: «میدانید این زمین کجاست؟» گفتند: «نه». سپس فرمود: «این زمینی است که فرزند پیامبر خدا، احمد (صلوات خدا بر او و خاندانش) و فرزند آزادهٔ زنی پاک و مبرا از هر شر و بدی، که مانند مادر من مریم است، در آن کشته و دفن خواهد شد.»
پس از شما میپرسیم:
آیا شما نیز میخواهید از حضرت عیسی مسیح پیروی کنید؟
پس به ما بپیوندید و با هم برای حسین عزاداری کنیم تا در مبارزهٔ بزرگ او علیه ظلم، ستم و فساد سهیم باشیم.
اگر میخواهید اطلاعات بیشتری در این زمینه داشته باشید، به …… مراجعه کنید.
ما هر سال در این روز مراسم مشابهی برگزار خواهیم کرد.