• اگر جامعه مسلمانان تسلیم حاکمی مانند یزید شود، باید با اسلام وداع کرد [یعنی شاهد پایان اسلام بود].

• من به‌سبب خودخواهی و مستی، تکبّر و غرور، فساد و ستمگری قیام نکرده‌ام؛
بلکه تنها برای اصلاح امور امتِ جدم و به‌خاطر نپذیرفتن اطاعت از یک ستمگر، قیام کردم.

• ای یزید! هر نیرنگی داری به کار بگیر و هر تلاشی می‌توانی انجام بده و نهایت توانت را برای سرکوب ما به کار ببند؛ اما بدان ـ به خدا سوگند ـ نه می‌توانی یاد ما را از میان ببری و نه پیام ما را محو کنی. (با وجود تلاش و خواسته‌ات، دین، یاد و راه ما جاودانه خواهد ماند.)

• در میان ما خاندان پیامبر [اهل بیت]، در هر نسلی، انسان‌های صالح و عادلی وجود خواهند داشت که انحرافات، تحریفات و ترفندهایی را که متعصبان غلوکننده (دوستان نادان) و بدعت‌گذاران (دشمنان زیرک) در دین و راه و هدف ما وارد می‌کنند، خنثی خواهند کرد.

• آیا نمی‌بینید که به حق عمل نمی‌شود و از باطل جلوگیری نمی‌گردد؟
پس شایسته است که مؤمنِ حقیقی در چنین زمان و شرایطی آرزوی مرگ و دیدار با خدا را داشته باشد!

• زندگی در کنار ستمگران را چیزی جز زندگی‌ای دردناک و آشفته نمی‌دانم و مرگ (در چنین زمانی) را چیزی جز سعادت و خوشبختی.

• بدانید که شخصی که مادرش زناکار بوده و او را از راه زنا به دنیا آورده و پدرش ناشناخته و به فرد دیگری نسبت داده شده است، مرا میان دو راه قرار داده است: یا شمشیر بر من بکشد و مرا بکشد، یا باید ذلت، خواری و تسلیم را بپذیرم؛
در حالی که ذلت و خواری از ما بسیار دور است؛ و خدا، پیامبرش و انسان‌های پاک و پاکیزه هرگز آن را برای ما نمی‌پسندند.